Pauze

Ik ben denk ik een ‘blijschrijver’, als ik niet happy ben heb ik geen zin.
Mijn moeder heeft weer borstkanker.
De eerste keer had ik een “fijn en blij” blog, daar ben ik toen acuut mee gestopt, ik vond het allemaal niet zo fijn en blij meer.
Ik was aan het schilderen en heb alle doeken zwart gemaakt.
Noem het rigoureus of theatraal of verzin een ander woord.
Het is hoe het is en het voelt hoe het voelt.
Ik heb geen zin om wat leuks te schrijven.
Ik heb geen zin om leuk te reageren bij anderen.
Ik heb geen zin om hierover te schrijven.
Ik heb geen zin om daarover te schrijven.
Ik denk dat ik het wel kan samenvatten met “geen zin”.
Dus ik neem even pauze.
Het komt wel weer, hoop ik.

Knuf Lis.

P.S.
Ik zag je berichtje Adam, lief X

Klein

Klaterend, zinderend, schitterend klein
Zo mooi kunnen woorden zijn

Ach grootse zinnen, intense daden
Ik kan in U wentelen er zoetjes in baden

Jij sprak maar één woord en dat raakte mij echt
Zo fijntjes, zo kleintjes, zo lief, zo oprecht

Meer is niet nodig
Zoveel overbodig

Jij, hemels voedster van mijn ziel
Mijn zachtmoedig geweten, mijn achilleshiel.

💖 Knuf,
Lis

Herkansing

Ik sta voor de spiegel en ik ben best tevreden.
Of nee, nu onderdrijf ik.
Eerlijk blijven, Lis.
Ik ben niet gewoon tevreden.
Ik ben om op te vreten.
Ik ben om je vingers bij af te likken.

Je hebt van die dagen dat alles lukt.
Heerlijk ontspannen.
Gebadderd en gepoedeld.
Make up leuk gedaan, haren zijn gewillig.
Prachtig streepje geschoren.
Nieuw lingerietje met een stel fantastische tieten in een mooie balconette.

Ik trek er een leuk jurkje bij aan en bewonder mezelf uitgebreid.
Die nieuwe lingerie geeft zo’n sprankelende ik-weet-iets-dat-jij-niet-weet blik in mijn ogen.

Eindelijk eindelijk eindelijk komt schatje thuis.
We kussen en ik huppel naar de keuken om voor mijn heerlijkheid een whisky te pakken.
Ik zet dansend het eten op tafel.
We praten.
Bla bla druk, bla bla moeilijk, bla bla zwaar.
In gedachten prijs ik mezelf met mijn lieftallige engelengeduld.

Schatje gaat op de bank zitten.
Hè hè, nu ben ik aan de beurt.
Het secreet zet de T.V. aan.

Mijn stille hints zijn in een diepe leegte weggevallen.
Hij vreet me niet op.
Hij likt zijn vingers niet af, laat staan dat er lekker aan mij gelikt wordt.

Mijn gehuppel is stampvoeten geworden.
Mijn stralend lachende bekkie onherkenbaar door een dikke pruillip.
Mijn sprankelende ik-weet-iets-dat-jij-niet-weet blik is gewijzigd naar vurig ongenoegen.

– Is er iets? Vraagt hij onschuldig.

Ik laat een aantal mogelijkheden de revue passeren, meestal werkt de ‘directe benadering’ het beste.
Ik loop naar hem toe en plant een voet in zijn schoot. “Voel!”
Zijn hand strijkt over mijn kuit en ik zie de gedachten door zijn hoofd schieten.
Ja, er is iets.
Ik heb iets gemist wat belangrijk was.
Wat moet ik zeggen? Wat wil ze horen?
Heeft ze in het zonnetje gelegen? Bruin!
Heeft ze gesport? Slank en stevig!
Heeft ze gescrubd en gesmeerd? Zacht!
Heeft ze.. Ah, ja. Dit been is vers geëpileerd.
“Glad” roept hij opgelucht uit. “En als altijd slank en stevig” gooit hij er voor de zekerheid maar achteraan.
Zijn ogen beginnen te glimmen, trots op zijn goede vondst. Zijn hand zoekt een weg naar boven.

Ik trek mijn been terug.
“En..?” Zeg ik bozig met mijn handen in mijn zij.
Zijn ogen worden groot; oh jeeee, er is meer. Zie ik hem denken.
“Ik heb de credit card geplunderd” geef ik als hint.
Hij doet zijn best. Ik zie hem speuren.
Nagels? Manicure? Pedicure?
Kapper geweest? (Mijn god het zal toch niet).
Die jurk ken ik.

Ik buig voorover.
Ja, hoor. Er gaan lampjes vallen en kwartjes branden.
Het bevindt zich in het onzichtbare!
Hij lacht blij. Grijpt de afstandsbediening en zet de televisie uit.
Hij strekt met een ondeugend lachje zijn armen uit, lustig om op jacht te gaan naar de verrassing.

Ik pak zijn handen beet, trek hem van de bank, loop naar de voordeur, zet hem buiten de deur en gooi de deur dicht.
Meneer mag in de herkansing.
Dat betekent; opnieuw thuiskomen.

De bel gaat.
Ik doe open. Hij lacht me ondeugend en verwachtingsvol toe.
Ik voel mijn ik-weet-iets-dat-jij-niet-weet sprankel weer opbloeien.

Sprankelende Knuf,
Lis

What’s in a name?

“Je kunt maar één keer een eerste indruk maken”… zegt men.

Nou ben ik nogal opstandig van aard, al van jongs af aan dus het zal er wel ingebakken zitten.
In “Zestienjarige” had ik daar al over geschreven. Niet iedereen maakt een goeie eerste indruk. Er zijn “minkukels” waarbij je even moeite zult moeten en willen doen om door die lelijke lagen heen te breken. Ik heb zelf, tot mijn grote frustratie, meegemaakt hoe ik als leuk en aantrekkelijk persoontje bij voorbaat gezellige voordelen genoot.
Mijn broer is met klompvoeten geboren. Ik was al jong doordrongen van het besef dat iedereen het recht moet hebben om zich goed in zijn of haar velletje te voelen en dat dat niet voor iedereen zo soepeltjes gaat.

Ik mag graag heilige huisjes omver schoppen, conventies aan mijn laars lappen en tegen de stroom in zwemmen.
Dat gezever over “eerste indruk” kan ik pisnijdig om worden. Je kunt verdomme toch wel verder kijken dan je neus lang is? Je hoeft toch niet met de goegemeente mee te lullen? Je hebt toch niet voor Jan Joker een stel hersens in je eigenste kop?

Die blonde bimbo die je op straat ziet lopen in dat sexy outfitje, daar heb je al heel wat van gedacht voor je er zelfs maar een woord mee gewisseld hebt.
Maar weet je veel, misschien was zij een gewoon typje, net verlaten door haar lief en dacht ze in een opstandige bui “ik ga het roer omgooien”.
Misschien loopt ze er al jaren zo bij in haar vrije tijd omdat ze de ganse dag op dat duffe advocatenkantoor werkt. Misschien is het een geile bimbo, al jaren getrouwd en enorm lief voor man en kroost, die heel happy met haar zijn.

Dat dikke lelijke mokkel. Hé, dat is ook maar een mens. Met lief en leed en geniet, net als ieder ander, liever wat meer “lief”. Natuurlijk eet die ook wel eens een patatje.
Die nichterige dandy, die heeft net zijn moeder gewassen en in een luier geknoopt, die heeft wel wat meer aan zijn hoofd dan op zijn uiterlijk beoordeeld te worden.

Ik had vroeger een vriendinnetje, die was stom. Daar werd op gereageerd alsof ze achterlijk was. Maar ze was helemaal niet achterlijk en ze kon prima horen, ze kon alleen niet praten. Dus stootte ze vreemde geluiden uit. We hebben samen de grootste lol gehad want ze kon fantastisch van die cartoontekeningetjes maken.
Toen ik een jaar of twaalf was zat ik op stijldansendansen en was er een jongen, Johnny, hij had een stomp met “wurmpjes” in plaats van een hand. Omdat niemand met hem wilde dansen heb ik die stomp maar beetgegrepen. Het was een hele aardige, leuke jongen, met veel humor. Ik vond het zo verschrikkelijk moedig om met zo’n afgrijselijke stomp gewoon lekker wél op dansles te gaan. Maar helaas, ik en nog één meisje, waren de enigen die met hem dansten. De rest heeft een hoop pret gemist.

Mijn naam “Lisoverseks” heb ik heel bewust gekozen.
Omdat het een eerste indruk geeft.
“De zoveelste domme sloerie die even makkelijk wil scoren” etc.
Een eerste indruk dat dus niet direct in je voordeel spreekt.
Ik heb welbewust een onderwerp gekozen dat niet gangbaar en makkelijk is.
Wie nu zo’n tijdje meeleest weet zo ondertussen wel dat ik prima in staat ben om vele andere onderwerpen uit te diepen. Waarschijnlijk zelfs beter want op seksgebied ben ik denk ik suffer dan vele vele anderen.😄
Maar ik heb wel degelijk een boodschap want ik erger mij enorm aan het verplichte beeld van het blozende heilige meisje en de toffe stoere vent die daarop jaagt. Bij “Ellen” keer ik de standaard rollenpatronen om en speel ik met geijkte conventies. Het is me wat.

Ik vroeg me af of het zou lukken.
Om mét zo’n eerste indruk de “gewone mens” te bereiken.
Wie durft. Wie kijkt er verder dan zijn of haar neus lang is.
Deep down dacht ik bij mezelf.. “Wie pakt die stomp” van Johnny.
Waarvoor mijn respect en dank naar jullie; mijn vaste reageerders! 😘

-Waar komen al deze overdenkingen vandaan Lis?
Harrij was trots; https://gedachtgedicht.wordpress.com/2015/06/16/kunstenaar-harrij-smit/.
Dat vond ik zo leuk voor hem dat het mij aardig leek om ook op de bewuste site (Elkeweekeentje) een berichtje achter te laten.
Ik ben bang dat ik niet door de ballotagecommissie kom, dus plaats ik het maar hier.

LISOVERSEKS schrijft:
“Hear Hear Harrij.
Kunst met de grote L.
(van Limerick)
💖”

What’s in a name?
Een eerste indruk! 😉

Een hele dikke knuffel van mij voor al die mensen die regelmatig met hun eerste indruk worstelen. 😘
https://lisoverseks.wordpress.com/2015/02/09/zestien-jarige/

Opstandige Knuf,
Lis

P.S.
Eigenlijk best wel zinloos hè, dit berichtje.
Want jullie, mijn lezers, begaven je al lang op dat “verder dan je neus” pad.
Anders las je dit niet.
De juiste doelgroep…hoe bereiken we die?
Xxx

Kerend tij

Het tij zal keren
Ooit zullen we leren
Van hebzucht ontdaan
Geen kruisjes meer slaan
Uit ons zwarte dal gekropen
Mogen kinderen weer hopen
Op een menswaardig bestaan
Waarin allen het delen verstaan
Het juiste wapen is liefde
Dat koude harten doorkliefde
Geweld is het nieuwe taboe
Gêne voelen we voor armoe
Seks wordt vrijelijk bedreven
In liefde en eerbied voor leven

💖

Bedrijvige Knuf,
Lis

Een goed recept

Waarom heb ik toch niet zo’n gewoon gezellig receptenblog, vraag ik me wel eens af.
Zo lekker toegankelijk, gangbaar en geaccepteerd.
Daarom dat ik voor deze ene keer mijn meest succesvolle recept met jullie deel.
Lief hè.

Ga naar de supermarkt en koop een zak roerbakgroenten, vlees en een stokbrood.
Koop een fijn lingerie setje.
Snel naar huis en trek je nieuwe setje aan.
Pak je boodschappen uit.
Snipper wat knoflook en ui.
Zoek een lekker geil jurkje uit.
Snijd het vlees.
Maak je op en doe je haar alsof je naar de meeste chique uitgaansgelegenheid gaat.
Bak die uien en knoflook, nu ruikt het al lekker.
Trek een paar hele kekke hakken aan.
Flikker de groenten en het vlees erbij.
Doe wat parfum op.
Gooi het kant en klaar gesneden stokbrood in een mandje.
Oefen in de spiegel op een enigszins vermoeide maar wel opgewekte en mysterieuze blik.
Zorg dat je in de pan roert als hij binnenkomt.
Het ruikt lekker en mijn god wat zie jij er lekker uit.
En wat héb je je best gedaan.

Hij vraagt zich de hele avond verwoed af of ie een speciale datum vergeten is en heeft echt de moed niet om te zeggen dat het niet te vreten is.

Morgen neemt ie je mee uit eten om het goed te maken dat hij jullie ‘geen idee’ datum was vergeten.
Proost.

Kekke Knuf,
Lis

Borrelbeffer

Ellen zit achter haar bureau en knaagt gefrustreerd op haar pen.
Ze heeft Nico al twee keer gebeld maar hij neemt niet op. “Als je wilt neuken bel je Nico, moet dat stuk vreten wel opnemen” denkt ze narrig.
Haar collega’s wensen haar een fijne avond toe.
Alfred, haar assistent, steekt zijn hoofd om de deur. “Ik ga er vandoor Ellen. Tot morgen” Ellen kijkt op. Hij is een leuke man om te zien maar je assistent verleiden is not done. “Fijne avond, Alfred” knikt ze vriendelijk.
Ellen gaat naar huis en flikkert een hap eten in de magnetron.
Ze belt nog een keer tevergeefs naar Nico.
De kroeg dan maar.
Het is al vrij druk ziet ze als ze de kroeg binnenkomt. Ze groet een aantal bekenden en loopt naar de bar.
Ah, Bert zit aan de bar. Ellen grinnikt. “Beffen voor een borrel Bert” is zijn bijnaam.
Bert is niet bijzonder knap om te zien maar heeft een open en vrolijke uitstraling. Hij heeft een naam, maar hé, ze hoeft er niet mee te trouwen, denkt ze opgevrolijkt. “Hi Bert, wil je een borrel van me” groet ze en geeft hem een natte kus op zijn mond. Bert schiet in de lach. “En wat moet ik daar voor doen Ellen?” Vraagt Bert met een ondeugende grijns.
“Ik ben in desperate need” fluistert Ellen in zijn oor. “Dus als je een beetje tempo wilt maken..”
Bert slaat zijn armen over elkaar en trekt een wenkbrauw op.”Hm, concertkaartjes?”
“Deal” zegt Ellen en trekt hem van zijn kruk.
Ze lopen naar de toiletten. Ellen laat Bert voor gaan en op de wc bril zitten.
Ze sluit de deur en positioneert zich met haar rug tegen de deur.
Berts handen gaan omhoog langs haar benen, duwen haar rokje op en trekken haar slipje uit.
Ellen trekt een been op, plant deze tegen het waterreservoir en zet zich schrap.
Haar vingers klauwen in zijn haar en trekken zijn hoofd tegen haar kruis.
“Likken Bert, likken” kreunt ze.
“Mijn god, wat een geoefende tong kan doen” denkt Ellen, ze komt hijgend klaar.
Bert pakt een stuk wc papier en veegt het nat van haar benen.
“Dat was fantastisch lekker Bert, daar was ik echt even aan toe” zegt Ellen nog nahijgend.
Bert lacht opgewekt en houdt haar slip voor zodat ze er weer in kan stappen. Ellen geeft hem een kus. “Kom zegt ze, je hebt je borrel dik verdiend”. Ze gaat hem voor naar de bar en bestelt voor hem een breezer en voor zichzelf een wijntje.

Het is inmiddels nog wat drukker geworden.
Ellen geeft haar ogen goed de kost. Aan het einde bij de bar staat een aantrekkelijk jong. Hij heeft een fijn torso onder zijn frisse witte hemd ziet ze met haar ervaren blik. Een prachtige kop met donker haar, een lok valt voor zijn ogen. Hij haalt een hand door zijn haar om de weerbarstige lok weer in het gareel te krijgen. Ellen laat haar ogen langs zijn lijf gaan.
Bert volgt haar blik. “Vergeet het maar Ellen” zegt Bert.
“Vergeet het maar?” vraagt ze.
“Maagdelijke Marco, die moet je eerst een ring om z’n vinger schuiven” grinnikt Bert. Ellen raakt nog meer geïnteresseerd.
Een maagd, lekker.
Ze heeft al lange tijd geen maagd gehad.

Borrelende knuf,
Lis